Danza + Zaira = Danzaira. Duh! Zo makkelijk is dit niet.
Een lieve vriendin van mij op de middelbare school, Gabriela was haar naam, begroette mij elke ochtend, heel lange tijd, met haar beroemde uitspraak: "Het gezicht van Zaira is dans."
Uit school hebben we elkaar nooit meer gezien, hoewel we elkaar echt erg leuk vonden. Ze is nooit volwassen geworden. Tijdens haar bachelor werd ze overreden. Een van onze vriendinnen heeft, bang voor mijn reactie, gewacht totdat ik terug was in Mexico-Stad om mij het nieuws te vertellen. Ik heb geen afscheid kunnen nemen.
Dus, Danzaira is mijn kleine eerbetoon aan iemand met wie ik eindeloze gesprekken voerde en ontelbaar lange uren heb gelachen. Iemand die met mij de wereld wilde ontdekken, meer dan honderd van mijn tranen heeft gedroogd met haar mouw. Iemand die zo anders dan ik was, maar toch voelde alsof wij uit hetzelfde gemaakt waren.
Gaby, Gabito, ik zag hoe fragiel het leven is. Ik heb geprobeerd om mijn leven ook namens jou intenser en voller te beleven. Na bijna 30 jaar denk ik nog veel aan jou, aan onze kleine gesprekken en wandelingen.



































